Why I Write

#whyIwrite was een hashtag die vorige week vaak in mijn timeline te zien was. En eigenlijk is dat de vraag der vragen. Waarom schrijf ik?

Vroeger (ja, ik ben op een leeftijd dat ik dat woord heel nostalgisch kan zeggen) las ik graag boeken. Romana en Ragebol waren lang mijn beste vrienden en ik was in mijn dromen lid van Ponyclub de Bokkesprong. Ik had een strippenkaart voor De Griezelbus en Nooit de Buren Bijten was lang mijn lievelingsboek. Paul van Loon was de coolste schrijver ter wereld, want hij had altijd een zonnebril op dus hij moést zelf ook wel een vampier zijn.

Tijdens en na deze periode schreef ik ook graag in mijn dagboek, schreef ik voor blogs en andere leuke websites. Maar, zoals al eerder te lezen was, gingen de dagboeken allemaal de prullenbak in en de overige schrijfsels die online staan/ stonden liet ik aan niemand lezen. Daarna zat ik heel lang in een enorme (schrijvers)dip en kwam ik er maar niet uit. Later kwam ik erachter dat ik in een vicieuze cirkel zat van ‘niet schrijven dus ongelukkig’ en ‘ongelukkig dus niet kunnen schrijven’.

Op een dag zei ik tegen mezelf: ‘Snap out of it!’ En zo geschiedde: ik ging weer schrijven! En ik ben sindsdien naast mijn werk altijd blijven, voor mezelf. Want schrijven maakt dat je je schrijver bent, toch?

Maar waarom schrijf ik eigenlijk? Ik schrijf om te vluchten uit de hedendaagse realiteit. Ik schrijf om te verdwijnen in mijn eigen wereld. Ik schrijf om een andere belevingswereld te creëren, waarin alles naar mijn hand is gezet. Ik schrijf om mijn gedachten en emoties vorm te geven.Ik schrijf alles van mij af. Ik schrijf om een soort van controle te hebben, of eigenlijk meer een houvast. Een houvast aan dat er werelden bestaan waar alles beter en mooier is.

En uiteindelijk hoop ik door mijn schrijven mooie dingen te maken en deze te kunnen delen. Om de wereld van anderen ook een beetje mooier te maken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *