NaNoWriMo week 2: Hell week

Wat voor sommige schrijvers Hell week is, was voor mij ook een week from hell.

Qua schrijven lig ik maar ietsje achter op de wordcount. Ik merk dat ik afwisselende dagen heb. De ene dag / avond tik ik zo een hoofdstuk weg en een volgende avond kom ik er maar niet in en zit ik alleen maar op Facebook / Twitter / Instagram door posts te scrollen. Dat het schrijven zo afwisselend gaat had ik wel verwacht. Ik merk dat op de dagen die ik werk het schrijven iets moeizamer gaat dan normaal.

Nu was het afgelopen week nog ietsje erger. Mijn ‘week from hell’ begon met mijn dochter van bijna twee die ziek werd. Ik heb normaal gesproken op de dagen die ik niet werk best een goed ritme en nu was dit ritme helemaal in de war. Ik was maar één keer gaan sporten in plaats van drie keer en had niet eens de weekboodschappen gedaan. En behalve dat ik zelf  ‘s nachts bijna niet sliep omdat ik me zorgen maakte (niet zeggen: kun je dán niet schrijven? Werkt echt niet hier) en ze alleen maar bij mij (lees: op mij) wilde slapen, kreeg ik ook een lekker hoestje. Fijn. Gelukkig heeft ze geen koorts meer en begint ze weer iets beter te slapen.

Toen werd woensdagavond ook nog eens mijn hondje ziek. Hij is een klein speels snoepkontje dus als hij niet wil eten en spelen is er iets goed mis. Ik las op de Facebook pagina van NaNo Nederland over iemand die haar kat had verloren en doorging met schrijven en hier passeerden allerlei noodscenario’s bij mij de revue. Het zal toch niet? Mijn puppekindje (van 3,5) wordt toch wel beter? Na wat bezoekjes aan de dierenarts kwamen we erachter dat hij een darmontsteking heeft en hebben we medicijntjes voor hem meegekregen. Heel rot en we merkten heel erg dat hij er last van had, hij was zo’n ander hondje ineens. Inmiddels gaat het iets beter, hij eet weer en is weer wat speelser aan het worden, alleen zijn stoelgang is nog niet helemaal zoals het hoort. Duimen dat dit ook snel weer beter wordt en hij geen pijn mee heeft.

Zoals gezegd loop ik een klein beetje achter met schrijven, maar ik merk dat mijn verhaal enorme sprongen maakt. Ik zie ineens verbindingen ontstaan tussen de stukken die ik schrijf en word hier erg blij van! Voor het eerst zie ik echt het boek voor me in plaats van een paar losse verhalen. Er is een personage bijgekomen die ik niet eerder bedacht had en hij blijkt nog een grote rol te hebben ook! Ik snap nu wat ze bedoelen als ze zeggen dat de personages tot leven komen. In mijn geval is dit ook echt zo en dat is ook de reden dat ik soms zo gemakkelijk verder schrijf. Ik ben blij en trots dat ik de afgelopen weken elke dag heb geschreven, ook al haalde ik niet altijd mijn dagelijkse wordcount. Ik ben al verder dan alle jaren ervoor en zie nu het boek ontstaan en mijn droom tot leven komen!

One reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *