It’s been a while…

HIn loveet is alweer een tijd geleden dat ik iets heb geschreven voor De Schrijversblog. Of überhaupt iets heb geschreven. De start van de NaNoWriMo 2015 ging namelijk best goed, ik zat na een tijdje al op meer woorden dan het gehele aantal woorden van vorig jaar. Voor mij een hele overwinning! Maar hier bleef het helaas ook bij.

Van het verhaal waar ik in 2014 aan was begonnen tijdens de NaNoWriMo heb ik een kort verhaal gemaakt waarvoor ik nog naar een platform zoek. Misschien kan ik hem alsnog ergens insturen ter publicatie, maar misschien publiceer ik hem ook wel op De Schrijversblog in de vorm van een serie. Het verhaal waar ik het afgelopen jaar aan was begonnen heeft voor mijzelf in m’n hoofd al immense vormen aangenomen. Ik zag boekpresentaties, wereldwijde vertalingen en een commerciële big-ass Hollywood verfilming met acteurs die ik er in mijn hoofd nu al bij zie.

Maar hier is mijn probleem. Ik ben hoteldebotel, stapelgek, wil-haar-nooit-meer-alleen-laten, begrijpt-ineens-huismoeders verliefd op mijn kleine meid! Ik had een grote mond en dacht dat ik het wel erg fijn zou vinden om weer te gaan werken. Ik werkte immers maar 24 uur per week vóór mijn verlof zodat ik naast mijn werk lekker kon schrijven (ok, de maanden voor de bevalling vooral Netflixen). En huismoeders zijn gek, dacht ik altijd. Je hele dag om zo’n kind heen plannen. Tot ik de afgelopen week met mijn schoonzus op de bank in tranen uitbarstte omdat ik over krap twee maanden ‘al’ moet werken. We hadden net het eerste kinderdagverblijf bezocht dus eerlijk is eerlijk, een beetje emotioneel was ik al. Maar zoals te lezen, mijn prioriteiten zijn iets verschoven.

Zij is nu alles en als het lukt tussendoor te schrijven dan doe ik dat. Als ze overdag lekker tegen me aan ligt te slapen in de draagdoek, of ’s avonds als zij al in haar wiegje ligt en ik nog eventjes wakker ben. En zo probeer ik steeds meer schrijfmomentjes te maken. Want ik ga nog steeds voor ‘dit jaar is mijn boek- jaar’ . Maar we doen het lekker rustig aan. Ik ben namelijk een ‘ik-plan-alles-om-mijn-baby-heen mama/schrijver’ geworden. En het kan me lekker niets schelen hoe iedereen erover denkt!

Ps. Dat ik nu deze blog heb geschreven betekent in elk geval dat ik op de goede weg terug ben toch 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *