De druk van de Maatschappij

its better to walk alone

Het altijd iets moéten doen, dé man/vrouw moeten zijn. En als je niet iemand bent of iets doet dan moet je dat op zijn minst ambiëren. Je moet ambiëren iemand anders te zijn.

Ik ben meestal gewoon mezelf. Mijn eigen zelf. Ik ben er niet altijd blij mee want ik heb een HBO- en Masterdiploma, maar geen ‘bijbehorende’ functie. En daar word ik weleens op aangekeken. Daarom weet ik soms ook niet zo goed wie ik ben. Want waarom heb ik die studies eigenlijk gedaan? Na de havo moest ik iets kiezen, maar ik had toen geen idee wat ‘verder studeren’ precies betekende en welke studie ik dan zou moeten kiezen. In plaats van na te denken wat ik precies wilde, wie ik was en wat ik met mijn leven zou willen doen (je weet wel, de vragen die je jezelf moét stellen als je net van school af komt), koos ik voor een studie die een vriendin ook deed. Ik stopte na een half jaar en koos het volgende collegejaar voor een andere (commerciële) HBO-opleiding, nadat ik er bij een assessment voor de opleiding Journalistiek achter kwam dat ik niet genoeg wist over het Koningshuis en de politiek (mijn Harry Potter gerelateerde antwoord werd niet op prijs gesteld…) om aan deze studie te starten. Als ik toen iets meer onderzoek had gedaan naar welke opleidingen er allemaal waren, had ik geweten dat er ook opleidingen voor schrijvers waren. Toen ik hier eenmaal achter kwam, vond ik mezelf al ‘te oud’ om hieraan te beginnen.

Ik ben een laatbloeier, en dit is altijd in mijn nadeel geweest. Ik voel mij nu namelijk voor heel veel dingen te oud. Ik voel me te oud om te dromen over dingen die ik nog zou willen bereiken. Ik voel me te oud om dingen te leren, of eigenlijk om te vragen dingen te leren, want op mijn leeftijd zou ik alles al moeten weten toch? En ik voel me vooral te oud om dingen te durven, om tegen de maatschappij te zeggen: dikke middelvinger, ik ga lekker mijn eigen weg!

Dus bezwijk ik onder de druk van de Maatschappij, zoek een kantoorbaan en volg de kudde schapen die op de band staan richting het slachthuis of ga ik mijn eigen weg? Het pad der solisten dat mensen wellicht voor het hoofd zal stoten, waarbij men anders naar mij kijkt of over mij denkt, waarbij ik vet op mijn bek zal gaan en zelf zal moeten opkrabbelen om verder te kunnen gaan…

when it doesnt feel right go left

3 replies on “De druk van de Maatschappij”

  1. Ron Schots schreef:

    Dank je wel! Ik las dit voor aan mijn partner; hij dacht dat ik dit geschreven had. Ik had het ook kunnen zijn. Het leuke is dat een levenspad als dat van jou een stuk interessanter overkomt dan dat van iemand waarbij alles gladjes is verlopen in het leven. Toch, als het jezelf betreft, ga je weleens aan jezelf twijfelen. Authenticiteit, ja leuk. Maar wat koop ik ervoor? Letterlijk. Want de grootste dombo’s gaan straks weer en masse richting de wintersport, nadat zij eerst hun nieuwe keuken in hun vakantiehuis hebben geïnstalleerd – “het is niet ons enigste huis”. Dan denk je toch even : ‘ik doe iets verkeerd’. Weten dat het iemand als jij, iemand wiens verhaal mij aanspreekt, ook overkomt, helpt mij (ons?) om mijn zelfgekozen pad toch maar weer vol goede moed te vervolgen. Ron

    • admin schreef:

      Dank je wel Ron! Het is inderdaad fijn om te weten dat er meer mensen zijn die (met moeite) een eigen pad kiezen, en dat deze mensen (wij) elkaar dan toch ook weer vinden is mooi om te zien. Zo kunnen we elkaar blijven inspireren en moed geven het zelfgekozen pad te blijven volgen 🙂

      • Ron Schots schreef:

        Nog even over dat ‘te oud’; moet je, om schrijver te zijn, niet juist eerst wat hebben beleefd? En een leven als dat van een hobbelende geit is misschien niet comfortabel, maar vormt wel een bron waar je uit kunt putten (ook al is dat alleen goed nieuws voor schrijvers, natuurlijk).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *