Achterblijvers deel 3

Dit is het derde deel van het sciencefictionverhaal in de serie “Achterblijvers: voor de mensheid”.

 

Dlya chelovechestva (Voor de mensheid)

2064: Het NWO-centrum

President Stratovski kijkt uit zijn raam naar de sneeuw die langs dwarrelt en zachtjes de grond kust. Gelukkig het blijft niet liggen, denkt hij. Nog niet. Hij ademt in, draait zich om en loopt naar de deur die naar de ronde zaal leidt en pakt de deurklink vast. “Dlya chelovechestva.”

“De Achterblijvers noemen we hen. Het zijn er honderden,” de ambassadeur van de VVSA meneer Woods stond aan de spreektafel en probeerde de andere ambassadeurs ervan te overtuigen zijn geliefde land niet te bombarderen. “De achterblijvers?” vroeg president Stratovski. “Ja meneer. We hebben destijds zoveel mogelijk mensen geprobeerd te redden van de Derde Wereldoorlog,” gaat meneer Woods verder. “Noem het niet zo Woods. Het was een grote schoonmaak, iedereen noemt het ‘de Grote Schoonmaak van de Verenigde Staten’. Je hebt je eigen mensen laten vermoorden door die P-bots en wil nu je eigen hachje redden door het een wereldoorlog te noemen. Jullie zijn iets begonnen waar niet uit te komen is en wij mogen je nu redden. De levens van onze mensen staan op het spel omdat jouw mensen ons overbevolken! De voormalige president van de Verenigde Staten wilde zijn bevolking uitdunnen en dit is hem gelukt.” De ambassadeur van Duitsland heeft zich altijd uitgesproken tegen de komst van de Amerikaanse vluchtelingen en zal nu ook niet toegeven, weet president Stratovski. Hij moest de orde houden, voor hij de rest van de ambassadeurs zou overtuigen zonder meneer Woods zijn verhaal te hebben gehoord. “Stilte! De spreektafel blijft heilig. Laat hem uitspreken en wacht op jouw beurt, anders verlies je jouw stem. Ga verder, meneer Woods,” knikt Stratovski nu. Meneer Woods schraapt zijn keel en gaat verder. “We zijn teruggegaan, maar er waren geen overlevenden. Of er leken geen mensen meer te zijn. We hadden het mis. Een jaar geleden hadden we voor het eerst weer radiocontact, er waren toch mensen achtergebleven die het hadden overleefd. Vandaar de naam de Achterblijvers.” “Vertel ons alstublieft, meneer Woods, wat precies uw plan is en waarom wij voor uw plan moeten kiezen,” vraagt de ambassadeur van de Zuid Europese staten nu. Dankbaar kijkt meneer Woods hem aan, dit is het moment om zijn plan bespreekbaar te maken. “We weten allemaal wat er zal gebeuren als we het originele plan uitvoeren, maar voor de mensen die het misschien niet meer weten leg ik het uit,” meneer Woods kijkt de ambassadeur van Duitsland nu aan. “Het bombardement op Techcity zal het moederbord van de P-bots misschien raken, maar misschien ook niet. Dat deel lijken we allemaal te vergeten, maar omdat het de enige optie leek te zijn zouden we dit plan zonder verder na te denken in werking stellen. Wij hebben geprobeerd de P-bots zo menselijk mogelijk te maken en hierin hebben wij de grootste fout van onze levens gemaakt, ik realiseer me dit meer dan jullie denken. Door een vrije wil te coderen in het moederbord hebben we de opstand in handen gewerkt. Maar ik denk dat we de code kunnen kraken en kunnen uitschakelen, zonder hiervoor Techcity te bombarderen en zo niet alleen de honderden Achterblijvers kunnen redden, maar ook het gehele land aan de westkust dat anders nog jaren ontoegankelijk en onvruchtbaar zal zijn door de chemische fall-out. Ik kan met alle Amerikaanse vluchtelingen terug gaan naar de Verenigde Staten en opnieuw beginnen. En het beter doen dan voorheen, de P-bots vernietigen en de mensheid laten overleven zonder de aardse grondstoffen verder te verkwisten.” Meneer Woods kijkt alle ambassadeurs nu aan en ziet dat de meesten instemmend knikken. De Duitse ambassadeur staat op. “Je weet dat we allemaal willen dat jullie terug kunnen, we hebben daar ook allemaal onze eigen redenen voor. De Grote Winter is er in twee maanden, jouw mensen leven op straat in tenten en de meeste van hen zullen deze vrieskou niet overleven. Hoe vernietigen we de P-bots en krijgen we de Amerikanen terug naar hun eigen land.” Meneer Woods pakt de walkietalkie die hij naast zich op de spreektafel had gelegd en glimlacht naar de Duitse ambassadeur terwijl hij de knop indrukt. “Begin maar Nathalie.”

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *