Achterblijvers deel 2

Dit is het tweede deel van het sciencefictionverhaal in de serie “Achterblijvers: voor de mensheid”.

Dlya chelovechestva (Voor de mensheid)

2064: De Achterblijvers

Tik, tik, piep. Tik, tik, piep. Eliza hoort het geluid steeds dichterbij komen. Met ingehouden adem kijkt ze naar de reflectie van het maanlicht op de metalen benen die op nog geen twee meter afstand bij haar vandaan staan. Kriek, kriek. Hij draait zich om en loopt weer bij Eliza vandaan. Ze haalt opgelucht adem, het eerste deel is ze door. Ze tuurt in de verte en ziet de knipperende lichten waar ze ongezien naar terug moet zien te komen. De vorige keer was het gelukt via de route langs de bomen, maar dat is nu te riskant met de robot die net al langs kwam. Als er één is, dan zijn er vaak al meer in de buurt. De drones zweven van links naar rechts over het veld, háár veld. Ze moet haar tranen bedwingen en zichzelf onder controle houden, ze kan zichzelf niet weer verliezen. Er hoeft maar één drone of robot de goede kant op te kijken en ze weten waar ze verblijven.

“En?” vraagt Nathalie als Eliza de deur heeft afgesloten en gelijk doorloopt naar de computerkast. “Is het gelukt?” probeert Nathalie nog een keer. Eliza staat achter de computer waar ze de bijgewerkte analyse voor de stroomvoorziening doorleest. “Nee, niet helemaal.” Eliza glijdt met haar vingers snel over de grafiek en maakt op papier een berekening. “We hebben nog genoeg voor een maand, dat komt uit de noodvoorziening. De P-bots hebben onze energiegenerator verwoest. Het veld hangt vol met drones en ik heb zeven P-bots op de grond geteld, maar het kunnen er meer zijn. Ze willen ons naar buiten lokken. Ik denk dat ze me niet hebben gezien. Dan hebben we een kans. Ze denken waarschijnlijk dat we het maar een paar dagen volhouden zonder de energiegenerator, maar zullen niet hebben gerekend op de noodgenerator. Ze zullen binnen een paar dagen vertrekken, net zoals de vorige keer. Wij moeten onze rugzakken inpakken en alleen het hoognodige meenemen,” ze kijkt Nathalie aan. “Naat, ik heb iets gevonden in mijn pa zijn schuur.” Eliza haalt een walkietalkie uit haar rugzak en geeft hem aan haar. “Jij kunt deze aan de praat krijgen toch?” Nathalie glimlacht. “Dat moet geen probleem zijn, leg hem maar op mijn werkplaats.”

Ze kijkt naar Eliza en is trots op hoe ze is verandert. Ze heeft altijd al geweten dat ze een strijder is, maar de afgelopen jaren is ze gegroeid van jonge meid naar een volwassen sterke vrouw. Ze heeft haar alles geleerd wat ze weet over de P-bots. Toen ze vier jaar geleden de bunker na een paar keer testen hadden betrokken was Eliza degene die ging over het voedsel en water. Nathalie was de wetenschapper die bij Techcity had gewerkt, het bedrijf dat de wereld die ze kenden had verwoest door de P-bots te introduceren. Nathalie had geweten wat er zou gebeuren en wanneer dit zou gebeuren. Daarom was er toen ze ontslag had genomen een beloning uitgeloofd in Techcity voor wie haar te pakken zou krijgen, dood of levend. Sindsdien leeft Nathalie in de bunker van de vader van Eliza. In de afgelopen jaren heeft ze Eliza alles geleerd over de P-bots en allerlei andere technische handigheden zodat ze zichzelf zou kunnen redden in de toekomst. En nu gaan ze samen naar buiten om te strijden tegen de technologie, een strijd die volgens Nathalie tot nu al bij voorbaat verloren zou zijn.

“Hoe gaat het?” vraagt Eliza voorzichtig om de hoek van de deur. “Je komt precies op tijd, ik heb hem net aan de praat gekregen. We moeten nu de frequenties afgaan om te zoeken naar iemand die aan de andere kant.” Ze hoort zichzelf in haar docentenstem praten en lacht. “Ik ga je laten zien hoe je dat kan doen, goed?” Eliza knikt en gaat op de kruk naast Nathalie zitten. Als ze even bezig zijn geweest zucht Eliza. “Het lukt niet, de P-bots blokkeren de zending, wedden?” Nathalie kijkt bedenkelijk en knikt. “Dat had gekund, maar dan zouden we geen…” Krrrtssspfff. Geschrokken kijken ze elkaar aan. “Was dat…?” “Ssst, wacht even.” Nathalie draait aan de knoppen en zet het geluid van de walkietalkie harder. “Hallo, ben je daar nog?” horen ze nu door de speaker heen. “Ja, ja we zijn er nog. Over.” Nathalie kijkt met tranen in haar ogen naar een huilende Eliza. “De P-bots kunnen meeluisteren. Ga snel naar frequentie 730.45, deze hebben we beveiligd.” Nathalie zit geconcentreerd aan de knoppen te draaien tot ze de genoemde frequentie heeft gevonden. “Hier Nathalie, ik ben er weer. Over.” Naast zich hoort ze Eliza’s ademhaling zwaarder worden. “Nathalie, goed je te horen. Derek van het NWO-centrum hier. Wat fijn dat je er bent. Ben je alleen? Over.” “Nee,” antwoordt Nathalie. “Ik ben hier met Eliza. We zitten in onze bunker. Wie ben je en wat is het NWO-centrum? Over.” Derek begint uit te leggen.

“Sinds de laatste revolutie is alles veranderd. Jullie hebben het zelf meegemaakt. We waren de informatietechnologie allang voorbij, digitaal was oud, robotomie werd de nieuwe manier van leven in de Verenigde Staten. Dit stond voor de ontwikkeling van de robottechnologie sinds 2020. Waar we eerst een korte periode van blijdschap kenden, heerste er later verdeeldheid in de hele wereld, maar daar vertel ik zo meer over. Het begon allemaal met de P-bot, de persoonlijke robot die een enorme hulp in het huishouden was. Hij stofzuigde, kookte, streek kleding en kon zelfs de hond uitlaten. Je kon dus genieten van je vrije tijd zonder je druk te maken om de huishoudelijke klusjes, jouw nieuwe vriend P-bot loste het allemaal voor je op. Een paar jaar geleden is de situatie in de Voormalige Verenigde Staten van Amerika, zo wordt het nu genoemd, zo erg uit de hand gelopen dat de eerste generatie P-bots een coupe hebben gepleegd en de president naar de Verenigde Staten van Europa is gevlucht. Waar burgers eerst vreesden voor een New World Order georganiseerd vanuit de rijken en machtigen wordt het steeds duidelijker dat het een andere kant op gaat. Een New World Order wordt nog steeds gevreesd, maar nu georganiseerd vanuit de P-bots. Tot de Verenigde Staten van Europa, het voormalige Europa, zijn de P-bots nooit doorgedrongen. De Europeanen wilden niets met de P-bots te maken hebben en hebben afstand gedaan van de VVSA. Het voormalige Rusland is nu de grootmacht, de Capitol, van de VSE. Nadat er protesten losbraken door heel Europa toen er bekend werd dat de Amerikaanse vluchtingen opgevangen moesten worden, nam Rusland het heft in handen en opende de grenzen voor de Amerikanen. Hoe Rusland precies aan de macht is gekomen weet nog steeds niemand. Wat we wel weten is dat zij er stonden en voor de menselijkheid kozen, en niet voor de robotmaatschappij. Maar ook in de VSE en bij de huidige Russische president heerst er angst en zijn mensen bang dat de robotmaatschappij de oceaan zal oversteken en ook hier de mensheid zal gaan vervangen. De VVSA zijn overgenomen door de robotmaatschappij, het spijt me als ik de brenger van dit nieuws ben, maar Amerika is verleden tijd. De Amerikanen die niet zijn uitgeroeid door de P-bots zijn gevlucht naar Europa. En dan zijn er jullie. De overlevenden. De Achterblijvers.”

 

_______________________________

Morgen: Achterblijvers deel 3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *